Radiestezja

Radiestezja (od łac. radius – promień i gr. αισθησια– odczucie, doznanie) to nieakademicka nauka o świadomym odbiorze różnego rodzaju promieniowań występujących w środowisku. Istotą radiestezji jest także przekształcanie tego odbioru i odczuć we wskazania oraz ich interpretacja. Skutki promieniowania odczuwane są przez istoty żywe, ale ono samo nie jest wychwytywane przez techniczne przyrządy zbudowane do tej pory przez człowieka.

Najważniejszym przedmiotem badań radiestezyjnych jest promieniowanie geopatyczne i sposoby ochrony przed nim. Jest ono silne i wywiera duży wpływ na człowieka i organizmy żywe. Pamiętać należy, że w sensie radiestezyjnym promieniuje każda materia, zależnie od swego składu chemicznego. Dlatego innym tradycyjnym zastosowaniem radiestezji było i jest poszukiwanie złóż minerałów. Radiestezja zajmuje się także promieniowaniem kształtu, jakie emitują określone bryły i kształty geometryczne, oraz jego wpływem na człowieka i organizmy żywe.

Radiestezja, zwana także różdżkarstwem funkcjonowała praktycznie w większości kultur ludzkich od czasów prehistorycznych. Szerszy opis dziejów radiestezji znajduje się w artykule Historia radiestezji.  Szybki rozwój radiestezji datuje się na I połowę XX wieku.  W 1968 r. radiestezja została wpisana do rejestru UNESCO jako nauka. W Polsce rozporządzeniem Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług z dnia 23 kwietnia 1983 r. w sprawie oznaczania rodzajów rzemiosł, określania uprawnień i kwalifikacji zawodowych wymaganych do ich wykonywania, radiestezja została uznana za zawód rzemieślniczy, a osoby wykonujące go zobowiązane są posiadać odpowiednie kwalifikacje i uprawnienia. Z kolei wydane w 1998 r. zarządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej określa zakres problematyki, którą zajmują się radiesteci.